Archiwum artykułów

Strona główna Kategoria Aktualności

Exemple

Hasło tygodnia: Trwajcie w mojej miłości, a przyniesiecie obfity owoc (por. J 15,5–9)

Podczas Tygodnia Modlitw o Jedność Chrześcijan 2021 rozważany będzie biblijny tekst zaczerpnięty z Ewangelii Jana 15,1–17. Materiały do ekumenicznych modlitw zostały przygotowane we wspólnocie Grandchamp w Szwajcarii.

Tematy poszczególnych dni ekumenicznej oktawy są następujące:

  • Dzień 1: Przyjmując wybranie
  • Dzień 2: Dojrzewając wewnętrznie
  • Dzień 3: Formując jedno ciało
  • Dzień 4: Modląc się wspólnie
  • Dzień 5: Pozwalając się przemienić słowem
  • Dzień 6: Przyjmując innych
  • Dzień 7: Wzrastając w jedności
  • Dzień 8: Jednając się z całym stworzeniem

Materiały

Rada ds. Ekumenizmu Konferencji Episkopatu Polski i Polska Rada Ekumeniczna, podobnie jak w latach ubiegłych, wydały razem polską wersję broszury z materiałami na Tydzień Modlitw o Jedność Chrześcijan 2021. Zamieszczono w niej m.in. omówienie tematu przewodniego Tygodnia, propozycje liturgii nabożeństw ekumenicznych, modlitwy, rozważania, informacje o Wspólnocie z Grandchamp. Broszurę można nabyć w centralach Kościołów.

Tekst broszury można pobrać tutaj 

/źródło ekumenia.pl/

Czytaj →
Exemple

W najbliższą środę (tj. 16.12.2020r.) harcerze z Hufca ZHP Wrocław im. Polonii Wrocławskiej przywiozę Betlejemskie Światło Pokoju do Wrocławia. Uroczyste przekazanie tego betlejemskiego ognia odbędzie się w naszej Parafii.

Corocznie od 1996 roku pod hasłem „Być światłem dla innych” Związek Harcerstwa Polskiego w ogólnoświatowej sztafecie ognia przekazuje je do obywateli naszego państwa, od granicy słowackiej po samo Morze Bałtyckie. Na zlocie w Zakopanym reprezentacja harcerzy z Hufca ZHP Wrocław im. Polonii Wrocławskiej odpali ogień, który przywiozą do Wrocławia.

Historia zaczyna się w Betlejem, mieście położonym w Autonomii Palestyńskiej, które przez lata było w centrum napięć politycznych, konfliktów zbrojnych oraz ataków terrorystycznych. Właśnie tam ponad dwa tysiące lat temu narodził się Jezus Chrystus.

W Grocie Narodzenia Pańskiego w Betlejem płonie wieczny ogień. To właśnie od niego co roku odpala się jedną malutką świeczkę, której płomień niesiony przez skautów w wielkiej sztafecie przez kraje i kontynenty obiega świat.

Sam moment odpalania Światła w Betlejem jest wyjątkowy. Dla tej idei ludzie potrafią na chwilę się zatrzymać, powstrzymać złość i gniew. W 29-letniej historii Betlejemskiego Światła Pokoju, w zmieniających się warunkach politycznych, nigdy nie zdarzyło się by Światło nie wyruszyło z Betlejem w swoją drogę. To czyni ze Światła znak pokoju, poświadczenie wzajemnego zrozumienia i symbol pojednania między narodami.

Takim darem skauci z całej Europy, a wśród nich harcerki i harcerze ZHP pragną podzielić się ze wszystkimi. Niosąc lampiony ze Światłem do parafii, szkół, szpitali, urzędów i domów, dzielą się radosną nowiną i krzewią największe uniwersalne wartości braterstwa i pokoju.

https://swiatlo.zhp.pl

Czytaj →
Exemple

ORĘDZIE OJCA ŚWIĘTEGO

NA IV ŚWIATOWY DZIEŃ UBOGICH

XXXIII Niedziela Okresu Zwykłego
15 listopada 2020 r.

“Wyciągnij rękę do ubogiego” (Syr 7, 32)

“Wyciągnij rękę do ubogiego” (Syr 7, 32). Starożytna mądrość postawiła przed nami te słowa jako uświęcony kodeks do wprowadzania w życie. Brzmią one dziś z całą swoją znaczeniową mocą, pomagając nam skoncentrować wzrok na tym, co istotne i przekroczyć barierę obojętności. Ubóstwo ma różne twarze, które domagają się uwagi pod jednym, szczególnym względem: w każdej z nich możemy spotkać Pana Jezusa, który objawił nam, że jest obecny w swoich najmniejszych braciach (por. Mt 25, 40).

1. Weźmy do rąk Księgę Syracydesa ze Starego Testamentu. Znajdujemy tu słowa jednego z mistrzów mądrości, który żył prawie dwieście lat przed przyjściem Chrystusa. Poszukiwał on mądrości, która czyni ludzi lepszymi i zdolniejszymi do dogłębnej obserwacji wydarzeń życiowych. Czynił to w chwilach ciężkich prób, przez które przechodził lud Izraela, w czasie bólu, żałoby oraz biedy z powodu obcej dominacji. Będąc człowiekiem wielkiej wiary, zakorzenionym w tradycji przodków, Syracydes pomyślał najpierw o tym, by zwrócić się do Boga i poprosić Go o dar mądrości. A Pan nie pozbawił go tej pomocy.

Już od pierwszych stron Księgi, Syracydes przedstawia rady dotyczące wielu konkretnych sytuacji życiowych, a wśród nich ubóstwa. Nalega on, aby w niebezpieczeństwie pokładać ufność w Bogu: „Zachowaj spokój serca i bądź cierpliwy, a nie trać równowagi w czasie utrapienia! Przylgnij do Niego, a nie odstępuj, abyś był wywyższony w twoim dniu ostatnim. Przyjmij wszystko, co przyjdzie na ciebie, a w zmiennych losach utrapienia bądź wytrzymały! Bo w ogniu doświadcza się złoto, a ludzi miłych Bogu – w piecu poniżenia. Bądź Mu wierny, a On zajmie się tobą, prostuj swe drogi i Jemu zaufaj! Którzy boicie się Pana, oczekujcie Jego zmiłowania, nie zbaczajcie z drogi, abyście nie upadli” (Syr 2, 2-7).

2. Strona po stronie odkrywamy cenny zbiór rad odnośnie do sposobu postępowania w świetle intymnej relacji z Bogiem Stworzycielem, który kocha swoje stworzenie, jest sprawiedliwy i opatrznościowy dla swoich synów. Ciągłe odnoszenie się do Boga nie odwraca jednak wzroku od konkretnego człowieka, przeciwnie, te dwie rzeczy są ze sobą ściśle połączone.

Ukazuje to jasno fragment, z którego zaczerpnięty jest tytuł niniejszego Orędzia (zob. Syr 7, 29-36). Modlitwa do Boga i solidarność z ubogimi i cierpiącymi są nierozłączne. Aby sprawować kult Panu przyjemny, konieczne jest, żeby rozpoznać w każdej osobie, również w tej najbardziej potrzebującej i odrzuconej, obraz Boga, który w niej jest odciśnięty. Dzięki temu otrzymujemy dar błogosławieństwa Bożego, który jest przyciągnięty szczodrością okazywaną potrzebującemu. Z tego też powodu czas poświęcany na modlitwę, nie może nigdy stać się wymówką dla zaniedbania bliźniego w trudnościach. Wręcz przeciwnie: błogosławieństwo Pana spływa na nas, a nasza modlitwa osiąga swój cel wtedy, gdy towarzyszy im służba ubogim.

3. Jakże aktualne jest to starotestamentalne nauczanie również dla nas! Słowo Boga przekracza czas, przestrzeń, religie i kultury. Szczodrość, która wspiera słabego, pociesza uciśnionego, łagodzi cierpienia i przywraca godność temu, kto został jej pozbawiony, jest warunkiem życia w pełni ludzkiego. Poświęcenie naszej uwagi ubogim oraz ich wielorakim potrzebom, nie może być uwarunkowane posiadanym czasem lub prywatnymi zainteresowaniami, ani bezdusznymi projektami pastoralnymi czy społecznymi. Siły, która jest w łasce Boga, nie można zdławić tendencją narcystyczną, która zawsze stawia nas samych na pierwszym miejscu.

Trudno jest utrzymać wzrok na ubogim, ale jest to konieczne, aby obrać w naszym życiu osobistym i społecznym słuszny kierunek. Nie chodzi tu o wielomówstwo, ale przede wszystkim o konkretne zaangażowanie życia poruszonego przez miłość Boga. Co roku, podczas Światowego Dnia Ubogich, powracam do tej fundamentalnej dla życia Kościoła rzeczywistości, ponieważ ubodzy są i zawsze będą z nami (por. J 12, 8), aby pomóc nam przyjąć towarzystwo Chrystusa w codzienności.

4. Zawsze spotkanie osoby ubogiej jest dla nas wyzwaniem i pytaniem. Co możemy zrobić, aby wyeliminować lub przynajmniej zmniejszyć jej marginalizację i cierpienie? Jak możemy pomóc jej w ubóstwie duchowym? Wspólnota chrześcijańska jest wezwana do zaangażowania się w to doświadczenie dzielenia się, mając świadomość tego, że nie może ona delegować tego zadania innym. Aby być wsparciem dla ubogich, fundamentalną rzeczą jest osobiste życie ubóstwem ewangelicznym. Nie możemy czuć się „w porządku”, kiedy członek naszej rodziny ludzkiej jest zepchnięty na tyły i staje się cieniem. Krzyk milczenia wielu ubogich musi docierać do Ludu Bożego będącego zawsze i wszędzie w gotowości, by dać im głos, aby solidaryzować się z nimi i bronić ich przed hipokryzją oraz wieloma obietnicami bez pokrycia, a także by zaprosić ich do udziału w życiu wspólnoty.

Prawdą jest, że Kościół nie ma do zaproponowania rozwiązań kompleksowych, ale oferuje, z łaską Pana, swoje świadectwo oraz gesty współdziałania. Ponadto, Kościół czuje się w obowiązku wskazywać na potrzeby tych, którzy nie mają tego, co jest konieczne do życia. Przypominanie wszystkim o wielkiej wartości dobra wspólnego jest życiowym zobowiązaniem ludu chrześcijańskiego, które realizuje się w próbie ocalenia od zapomnienia tych wszystkich, których człowieczeństwo jest naruszone w ich podstawowych potrzebach.

5. Wyciąganie ręki pozwala odkryć przede wszystkim temu, który to robi, że istnieje w nas zdolność do wykonywania gestów, które nadają życiu sens. Ileż wyciągniętych rąk widzimy codziennie! Niestety, coraz częściej zdarza się, że pośpiech wciąga nas w wir obojętności do takiego stopnia, że nie potrafimy docenić ogromu dobra, które codziennie dokonuje się w ciszy i z wielką szczodrością. Zdarza się, iż dopiero wtedy, gdy dzieją się rzeczy wywracające kurs naszego życia, nasze oczy stają się zdolne do zobaczenia dobroci „świętych z sąsiedztwa”, którzy „żyją blisko nas i są odblaskiem obecności Boga” (Adhort. apost. Gaudete et esultate, 7), ale o których nikt nie mówi. Złe wiadomości są obficie obecne na stronach gazet, w internecie, na ekranach telewizorów, do tego stopnia, że wydaje się, iż zło króluje niezwyciężone. Tak jednak nie jest. Z pewnością nie brakuje złości i przemocy, nadużywania władzy oraz korupcji, ale życie jest utkane przede wszystkim aktami szacunku i szczodrości, które nie tylko równoważą zło, ale popychają do wzniesienia się ponad i do bycia pełnymi nadziei.

6. Wyciągnięcie ręki jest znakiem: to znak, który natychmiast przywołuje do bliskości, solidarności i miłości. W ostatnich miesiącach, w których cały świat był jakby przytłoczony przez wirusa przynoszącego ból i śmierć, zniechęcenie oraz zagubienie, ileż wyciągniętych rąk mogliśmy widzieć! Wyciągnięta ręka lekarza, który przejmuje się każdym pacjentem, starając się znaleźć właściwe lekarstwo. Wyciągnięta ręka pielęgniarki i pielęgniarza, którzy nie patrząc na godziny pracy, zostają, aby troszczyć się o chorych. Wyciągnięta ręka tych, którzy pracują w administracji i organizują środki, aby ocalić jak najwięcej ludzkich istnień. Wyciągnięta ręka aptekarza, realizującego tak wiele próśb, wystawiając się jednocześnie na ryzykowny kontakt z ludźmi. Wyciągnięta ręka kapłana, który błogosławi ze ściśniętym sercem. Wyciągnięta ręka wolontariusza, który pomaga tym, którzy żyją na ulicy, ale też i tym, którzy mają dach nad głową, ale nie mają co jeść. Wyciągnięta ręka kobiet i mężczyzn, którzy pracują, aby zapewnić konieczne usługi i bezpieczeństwo. I jeszcze wiele innych wyciągniętych rąk, które moglibyśmy tu wyliczać, aż do skomponowania litanii dobrych dzieł. Wszystkie te ręce rzuciły wyzwanie zarazie oraz strachowi, aby dać wsparcie i pociechę.

7. Ta pandemia nadeszła nagle i zastała nas nieprzygotowanych, pozostawiając wielkie poczucie dezorientacji i niemocy. Wyciągnięta ręka w stronę ubogiego nie pojawiła się jednak znikąd i niespodziewanie. Ten gest zaświadcza raczej o tym, iż przygotowujemy się do rozpoznania ubogiego i do wsparcia go wtedy, gdy zacznie potrzebować pomocy. Nie improwizuje się narzędzi miłosierdzia. Konieczny jest codzienny trening, który rozpoczyna się od świadomości tego, jak bardzo my sami, jako pierwsi, potrzebujemy wyciągniętej ręki w naszą stronę.

Ta chwila, którą teraz przeżywamy, podała w wątpliwość wiele pewników. Czujemy się biedniejsi i słabsi, ponieważ doświadczyliśmy poczucia granic własnych możliwości oraz ograniczenia wolności. Utrata pracy, czułości naszych bliskich, jak również brak zwyczajnych relacji międzyosobowych, otwarły nagle horyzonty, które odzwyczailiśmy się już dostrzegać. Nasze bogactwa duchowe i materialne zostały postawione pod znakiem zapytania, i odkryliśmy strach. Zamknięci w ciszy naszych domów, odkryliśmy, jak bardzo jest ważna prostota oraz zwrócenie oczu na to, co istotne. Dojrzeliśmy do potrzeby nowego braterstwa, zdolnego do wzajemnej pomocy i szacunku. Teraz jest czas pomyślny, aby „odczuć, że potrzebujemy siebie nawzajem, że jesteśmy odpowiedzialni za innych i za świat, […]. Zbyt długo pozostawaliśmy w stanie degradacji moralnej, drwiąc z etyki, dobroci, wierności, uczciwości. […] To zniszczenie wszelkich podstaw życia społecznego prowadzi do wzajemnej konfrontacji w imię obrony swoich interesów. Powoduje pojawienie się nowych form przemocy i okrucieństwa oraz uniemożliwia rozwój prawdziwej kultury troski o środowisko naturalne” (Enc. Laudato si’, 229). W końcu, ciężkie kryzysy ekonomiczne, finansowe i polityczne nie ustąpią dotąd, dopóki pozwolimy, że będzie pozostawać w letargu odpowiedzialność, którą każdy powinien odczuwać w odniesieniu do bliźniego i każdej osoby ludzkiej.

8. “Wyciągnij rękę do ubogiego” jest zatem zaproszeniem do odpowiedzialności będącej bezpośrednim zaangażowaniem tych, którzy czują, że dzielą ten sam los. To jest wezwanie do wzięcia na siebie ciężarów osób najsłabszych, jak przypomina św. Paweł: „Miłością ożywieni służcie sobie wzajemnie! Bo całe Prawo wypełnia się w tym jednym nakazie: Będziesz miłował bliźniego swego jak siebie samego. […] Jeden drugiego brzemiona noście” (Ga 5, 13-14; 6, 2). Apostoł Paweł naucza, że wolność, która została nam dana przez śmierć i zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa, jest dla każdego z nas odpowiedzialnością, by zaangażować się w służbie innym, przede wszystkim najsłabszym. Nie jest to jakaś opcjonalna zachęta, ale warunek autentyczności wiary, którą wyznajemy.

Księga Syracydesa przychodzi nam tu z pomocą: sugeruje konkretne działania na rzecz najuboższych i przywołuje również pewne sugestywne obrazy. Najpierw rozważa słabość tych, którzy są smutni: „Nie usuwaj się od płaczących” (Syr 7, 34). Czas pandemii zmusił nas do izolacji, uniemożliwiając nam nawet niesienie pociechy i przebywanie blisko naszych przyjaciół i znajomych cierpiących z powodu straty swoich bliskich. Dalej kontynuuje autor natchniony: „Nie ociągaj się z odwiedzeniem chorego człowieka” (Syr 7, 35). Doświadczyliśmy niemożliwości przebywania obok tego, kto cierpi, jednocześnie uświadomiliśmy sobie kruchość naszej egzystencji. Zatem, Słowo Boże nigdy nie daje nam spokoju i pobudza nas do dobra.

9. “Wyciągnij rękę do ubogiego” uwydatnia, przez kontrast, zachowanie tych, którzy trzymają ręce w kieszeni i nie pozwalają sobie na współczucie spowodowane widokiem ubóstwa, do którego często także i oni przyczyniają się. Obojętność i cynizm są ich chlebem powszednim. Jakaż różnica w porównaniu do szczodrych rąk, które opisaliśmy! Są bowiem ręce wyciągnięte, aby pisać szybko na klawiaturze komputera i przesuwać sumy pieniędzy z jednej strony świata na drugą, dekretując bogactwo wąskich grup oligarchów i biedę mas, a nawet upadek całych narodów. Są ręce wyciągnięte do zagarniania pieniędzy poprzez sprzedaż broni, której inne ręce, również te dziecięce, użyją do siania śmierci i ubóstwa. Są wyciągnięte ręce, które w cieniu wymieniają dawki śmierci, aby wzbogacić się i żyć w luksusie oraz ulotnym nieuporządkowaniu. Są też ręce wyciągnięte, które w ukryciu wymieniają nielegalne przysługi, aby zarobić łatwo dzięki korupcji. Są także wyciągnięte ręce tych, którzy z poważną twarzą hipokrytów uchwalają prawa, których sami nie przestrzegają.

W tym przeglądzie ludzkich zachowań „wykluczeni nadal czekają. W celu utrzymania stylu życia wykluczającego innych, albo żeby móc entuzjazmować się tym egoistycznym ideałem, rozwinęła się globalizacja obojętności. Nie zdając sobie z tego sprawy, stajemy się niezdolni do współczucia wobec krzyku boleści innych, nie płaczemy już wobec dramatu innych, ani nie interesuje nas troska o nich, tak jakby odpowiedzialność za to nie dotyczyła nas” (Adhort. apost. Evangelii gaudium, 54). Nie możemy być zadowoleni, dopóki ręce, które sieją śmierć, nie przemienią się w narzędzia sprawiedliwości i pokoju dla całego świata.

10. „We wszystkich sprawach pamiętaj o swym kresie” (Syr 7, 36). Tym zdaniem Syracydes kończy swoją refleksję. Tekst ten pozwala na dwojaką interpretację. Po pierwsze ukazuje, że potrzebujemy zawsze mieć świadomość końca naszej egzystencji. Pamięć o wspólnym przeznaczeniu może być pomocna, aby prowadzić życie pełne uwagi poświęconej temu, kto jest uboższy i nie miał tych samych możliwości, jakie my mieliśmy. Istnieje również druga możliwość interpretacji, która uwydatnia przede wszystkim kres, cel, w stronę którego dążymy. Tenże kres naszego życia ukazuje, jak nieodzownym jest posiadanie projektu do zrealizowania w życiu oraz drogi, po której się kroczy, nie ulegając zmęczeniu. Ostatecznie kresem każdej naszej działalności nie może być nic innego, jak miłość. To jest cel, w stronę którego wyruszyliśmy i nic nie powinno nas od niego odciągnąć. Ta miłość jest współudziałem, oddaniem i służbą, ale zaczyna się od odkrycia, że my najpierw zostaliśmy ukochani i obudzeni do miłości. Kres ten pojawia się w momencie, w którym dziecko spotyka się z uśmiechem mamy i czuje się kochane tylko ze względu na to, że istnieje. Również uśmiech, który dzielimy z ubogim, jest źródłem miłości i pozwala żyć w radości. Ręka wyciągnięta może zawsze ubogacić się uśmiechem tego, który nie mierzy swojej obecności i pomocy, którą ofiaruje, ale cieszy się wyłącznie z życia w stylu uczniów Chrystusa.

W tej drodze codziennego spotykania się z ubogimi towarzyszy nam Matka Boga, która bardziej niż wszystkie inne jest Matką ubogich. Panna Maryja zna dobrze trudności tych, którzy są zmarginalizowani, ponieważ ona sama znalazła się w podobnej sytuacji, wydając na świat Syna Bożego w stajni. Ze względu na groźby Heroda uciekła do innego kraju wraz z Józefem, swoim mężem oraz z małym Jezusem, a sytuacja uchodźców naznaczyła na kilka lat Świętą Rodzinę. Niech modlitwa do Matki ubogich pozwoli przystąpić jej synom umiłowanym oraz tym wszystkim, którzy służą im w imię Chrystusa. A modlitwa niech przemieni wyciągniętą rękę w przytulenie, które świadczy o współuczestnictwie i o odnalezionym braterstwie.

Rzym, u Św. Jana na Lateranie, 13 czerwca 2020, we wspomnienie św. Antoniego z Padwy

FRANCISZEK

Czytaj →
Exemple

Obchodzimy XII Dzień Solidarności z Kościołem Prześladowanym. W tym roku jest on poświęcony Republice Środkowoafrykańskiej, krajowi, który od wielu lat doświadcza ogromnego dramatu. Wojna, zniszczenie, głód, śmierć i prześladowania są codziennym „chlebem” tysięcy chrześcijan w tym afrykańskim kraju. Otoczmy modlitwą naszych braćmi i siostry prześladowanych za wiarę w Chrystusa. Jeśli ktoś pragnie wspomóc finansowo prześladowanych chrześcijan może to uczynić wysyłając SMS o treści RATUJE na numer 72405, koszt 2 zł+VAT albo wpłacając ofiarę na konto, którego numer jest podany na stronie internetowej „Pomoc Kościołowi w Potrzebie”.

/źródło grafiki: pkwp.org/

Czytaj →
Exemple

Różaniec do granic Nieba 2020

Zapraszamy do włączenia się w dzieło modlitewne: Różaniec do granic Nieba. To wydarzenie polega na trwającej od 1 do 8 listopada codziennej, indywidualnej lub rodzinnej modlitwie różańcowej w domach, w kościele, w kaplicy adoracji, na cmentarzu lub innym godnym do modlitwy miejscu. W czasie różańca będziemy polecać intencję błagalną za Ojczyznę oraz przebłagalną za zabójstwa dzieci nienarodzonych oraz w intencji Rodzin zranionych grzechem aborcji. Szczegóły tego dzieła można doczytać na plakatach umieszczonych przy kaplicy adoracji. Plakat i modlitwa również do pobrania TUTAJ.

I. UDZIAŁ W WYDARZENIU:

Różaniec Do Granic Nieba trwa 8 dni, całą oktawę
Uroczystości Wszystkich Świętych. Do wydarzenia można
dołączyć dowolnego dnia, choć zachęcamy, by aktywnie
uczestniczyć przez całą oktawę.
W zależności od sytuacji modlitwę przeżywamy na cmentarzu,
w parafi lub innych dostępnych miejscach, w domu,
pod przydrożnym krzyżem.
Godzina dowolna, zachęcamy jednak do wybrania czasu
powiązanego z rytmem duchowym dnia.
12:00 – Anioł Pański
15:00 – Godzina Miłosierdzia
21:00 – Apel Jasnogórski (online z Sanktuarium
Matki Bozej w Czestochowie)

Jeśli modlitwa ma miejsce poza kościołem (z natury
przygotowanym do liturgii), to prosimy o zorganizowanie
godnego miejsca, na przykład – stolik, zapalona świeczka, Pismo Święte
otwarte na czytaniu z dnia, ew. obrazek, fgurka.W czasie modlitwy
przyjmij wewnętrzną postawę uniżenia przed Bogiem.
Nie przeżywaj modlitwy, jako „cudownego zaklęcia”,
Bóg Ojciec jest całkowicie wolny w swoich decyzjach,
On decyduje jakie łaski nam ofiaruje, my Jego dzieci ufamy
i wszystko przyjmujemy.
Całe wydarzenie przeżywamy w duchu jedności: świeckich,
kapłanów, biskupów i papieża.

II. PRZEBIEG MODLITWY:
(starajmy się zachować kolejność)

  1. modlitwa do Boga Ojca:
    Bądź uwielbiony Boże, w Trójcy Świętej Jedyny, Stwórco
    wszelkiego stworzenia. Ty jesteś Miłością i Źródłem miłości.
    Dziękuję Ci, żeś mnie tak cudownie stworzył! Dziękuję
    Ci także za życie członków mojej rodziny, gdyż każdy człowiek
    jest wyrazem Twojego błogosławieństwa dla mnie,
    mojej ojczyzny i całego świata.Niestety my, grzesznicy, często
    nie potrafmy przyjąć, a niekiedy nawet wprost odrzucamy
    ten Owoc Twojej miłości. Dlatego bardzo przepraszam
    Ciebie za każdą zniewagę, jakiej dopuściłem się odrzucając
    dar życia. Przepraszam za każde odrzucone przez moich
    Rodakówdziecko poczęte, które jest przejawem obftości
    Twojego miłosierdzia dla rodziców, krewnych i całego
    narodu. Przepraszam Cię za każdego człowieka, który
    w jakikolwiek sposób przyczynił się do odrzucenia miłości
    objawionej w zaistnieniu nowego życia. Proszę o łaskę
    przebaczenia dla mnie, dla mojej najbliższej rodziny, dla
    moich przodków i potomków. Jednocześnie pragnę przyjąć
    do swego serca każde poczęte, a odrzucone życie. Przyjmuję
    te dzieci, którym choć nie dano przyjść na ten świat, to
    jednak żyją przed Twoim Obliczem. Nadaję im prawa mojej
    rodziny i obywatelstwo mojej Ojczyzny. Przebacz nam
    i udziel daru jedności.
    Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.
    (imprimatur N. 5375/2020)
  2. modlitwa osobista/rodzinna:
    MODLITWA OSOBISTA I RODZINNA NA CMENTARZU:
    Wszystkie dzieci nienarodzone zabite w naszychrodzinach,
    te o których wiemy i te, które są nam nieznane,przepraszamy
    was i chcemy przyjąć do serca wasze przebaczenie.Prosimy,
    jeśli już oglądacie Boga twarzą w twarz, wstawiajcie
    się za nami, by śmierć nie miała dostępu do naszych rodzin.
    Prosimy omodlitwę za Polskę i cały świat,
    by wrócił do Boga Ojca, naszego Stwórcy.
    Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.
    (imprimatur N. 5375/2020)
  3. Psalm 51:
    Zmiłuj się nade mną, Boże, w łask awości swojej, *
    w ogromie swej litości zgładź niepr awość moją.
    Obmyj mnie zupełnie z mojej win y *
    i oczyść mnie z grzechu mojego.
    Uznaję bowiem niepr awość moją, *
    a grzech mój jest zawsze przede mną.
    Przeciwko Tobie samemu zgrzeszyłem *
    i uczyniłem, co złe jest przed T obą,
    Abyś okazał się spr awiedliwy w swym wyr oku *
    i prawy w swoim sądzie.
    Oto urodziłem się obciążon y winą *
    i jako grzesznika poczęła mnie matk a.
    A Ty masz upodobanie w ukrytej pr awdzie, *
    naucz mnie tajemnic mądr ości.
    Pokrop mnie hizopem, a stanę się czysty , *
    obmyj mnie, a nad śnieg wybieleję.
    Spraw, abym usłyszał r adość i wesele, *
    niech się r adują kości, które skruszyłeś.
    Odwróć swe oblicze od moich grzechów *
    i zmaż wszystkie moje przewinienia.
    Stwórz, Boże, we mnie ser ce czyste *
    i odnów we mnie moc ducha.
    Nie odrzucaj mnie od swego oblicza *
    i nie odbier aj mi świętego ducha swego.
    Przywróć mi r adość Twojego zbawienia *
    i wzmocnij mnie duchem ofiarn ym.
    Będę nieprawych nauczał dr óg Twoich *
    i wrócą do Ciebie grzesznicy.
    Uwolnij mnie, Boże, od k ary za kr ew przelaną, †
    Boże, mój Zbawco, *
    niech sławi mój język spr awiedliwość Twoją.
    Panie, otwórz wargi moje, *
    a usta moje będą głosić T woją chwałę.
    Ofiarą bowiem Ty się nie r adujesz, *
    a całopalenia, choćbym dał, nie przyjmiesz.
    Boże, moją ofiar ą jest duch skruszon y, *
    pokornym i skruszon ym sercem Ty, Boże, nie gar dzisz.
    Panie, okaż Syjonowi łaskę w Twej dobroci, *
    odbuduj mury Jeruzalem.
    Wtedy przyjmiesz pr awe ofiary: dary i całopalenia, *
    wtedy składać będą cielce na T woim ołtarzu.
    Chwała Ojcu i Synowi, *
    i Duchowi Świętemu.
    Jak była na początku, ter az i zawsze, *
    i na wieki wiek ów. Amen.
  4. Różaniec Święty – co najmniej jedna część Bolesna (czyli wszystkie 5 Tajemnic), w zależności od możliwości i pragnienia można odmówić wszystkie 4 części.

III. PODSUMOWANIE:

Schemat tego „nabożeństwa” jest uniwersalny i może być powtarzany. Zachęcamy do postawy ufności po modlitwie. Modlitwa została wysłuchana. Bóg Ojciec nas kocha i da to, co możliwie najlepsze swoim dzieciom.
Odwagi!
W górę serca!

Czytaj →
Exemple

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!

W związku z pytaniami o termin I Komunii Św. informujemy, że uroczystość zaplanowana na niedzielę, 10 maja, nie odbędzie się. W tym momencie nie jesteśmy w stanie podać nowego terminu, będzie to możliwe dopiero po ustaniu pandemii i powrocie dzieci do szkół. Na pewno I Komunia Św. nie odbędzie się w tym roku szkolnym.

Duszpasterze

Czytaj →
Exemple

Poniedziałek wielkanocny: 7:00, 8:30, 10:00 (transmisja), 11:30, 13:00, 18:00 (transmisja)

Oktawa:

  • wtorek, czwartek, piątek: 7:00, 7:30, 18:00 (transmisja), 18:30
  • środa, sobota: 7:00, 7:30, 8:00, 18:00 (transmisja)
  • nowenna do MBNP: środa 17:30.

Obowiązuje maksymalna liczba uczestników 5 osób. Pierwszeństwo mają osoby, które zamówiły intencję mszalną. Uczestnicy Mszy Św. są zobowiązani do zakrycia ust i nosa. Przy Komunii Św. odchylamy maseczkę w ten sposób, aby nie dotykać części zewnętrznej.

Z powodu problemów z transmisją przez kanał YouTube Msze Św. będą transmitowane tylko przez stronę parafii na Facebooku. Link na stronie głównej.

Czytaj →
Exemple

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!

W tym czasie przebywania w domach zapraszamy wszystkich Parafian do wspólnej modlitwy przez Internet. Transmitujemy dla Was przez kanał YouTube następujące liturgie:

  • Msze Św. w dni powszednie o godz. 18:00, w niedzielę o 10:00 i 18:00;
  • nabożeństwo Drogi Krzyżowej w piątek o 19:30;
  • codzienna adoracja Najświętszego Sakramentu z Różańcem i Apelem Jasnogórskim o 20:30.

LINK DO TRANSMISJI: https://www.youtube.com/channel/UCPS-rm869sqXJKjXqhs8SLA/live

Posiadający Facebooka mogą też śledzić bieżące wpisy na stronie naszej Parafii na Facebooku: https://www.facebook.com/Parafia-Opatrzno%C5%9Bci-Bo%C5%BCej-Wroc%C5%82aw-Nowy-Dw%C3%B3r-110561500567752/

Trwajcie mocni w Panu! Pozdrawiamy, Wasi Kapłani 🙂

Czytaj →
Exemple

Zgodnie z zaleceniem Komisji Stałej Episkopatu Polski nasz Ks. Abp Józef Kupny wydał rozporządzenia dotyczące Mszy Św., nabożeństw i pozostałych form duszpasterstwa. Prosimy o zapoznanie się z tymi rozporządzeniami w linkach poniżej:

https://www.archidiecezja.wroc.pl/images/dyspensa_koronawirus1.jpg

https://www.archidiecezja.wroc.pl/images/zarzadzenie_koronawirus1.jpg

https://www.archidiecezja.wroc.pl/images/zarzadzenie_koronawirus2.jpg


1. W czasie określonym przez Ks. Arcybiskupa Msze Św. i nabożeństwa pasyjne będą odbywać się w normalnym porządku, czyli:

  • niedziele: 7:00, 8:30, 10:00, 11:30, 13:00, 15:00 (Msza dodatkowa) i 18:00
  • w dni powszednie: 7:00 i 18:00
  • drogi krzyżowe w piątki: 5:15, 9:00, 17:00 i 19:30 (na dużym kościele)
  • Gorzkie Żale – prywatnie w naszych domach!

2. Kancelaria parafialna tylko w sytuacjach losowych: pogrzeb lub pilne wezwanie do chorego lub umierającego. Pozostałe sprawy i informacje na telefon: 880-557-225.

3. Zostają zawieszone do odwołania spotkania wszystkich grup parafialnych.

4. Zachęcamy wytrwałej modlitwy i pokuty w intencji ustąpienia wirusa. Ks. Arcybiskup zaprasza do duchowej łączności w formie modlitwy „dziesiatką” różańca codziennie o 21:00.

Czytaj →